Apirilaren 11n berbalagunok Nestor Basterretxearen obra ikustera eta ezagutzera joan ginen Bilboko Arte Ederreko museora eta 24an berriro joango gara.

Obretatik buelta bat eman genuen, baina ez gu bakarrik, arte jakitun batek zuzenduta baizik. Honek euskara jatorrean, artistaren gorabeherak eta artista honen garaiko Euskal Herriko istorioa eta teknikak azaldu zizkigun; eta ,horrela, ikusitakoa hobeto ulertzeko tresnak jaso genituen.

Nestorrek eskulturaz aparte hainbat genero landu zituen: marrazkia, margoa, kartelak, logotipoak, arkitektura, altzarigintza…. Hau da, obra itzela utzi digu Nestorrek eta ikusteak merezi du. Beraz, oraindik ikusi barik badaukazue eta euskal artistaren obratik buelta emateko grina badaukazue, aukera dago bisita gidatuan parte hartzeko!

Bitartean, eskerrik asko joandako eguenean, gurekin etorri ziren berbalagun guztiei!

Musika. Euskal musika.

Gure kantak, gure jatorria.

Giro ona berbalagunon afarian, eta nota bat gure bihotzetan. Elkartasuna doinuetan. Indarra, alaitasuna eta ilusioa oparitu zizkigun gure hizkuntzak. Euskara geurea da, baita Euskal Herria. Denon artean altxa dezagun, atzo kantetan, gaur etxean eta bihar beharrean. Bizirik irauteko sua piztuta, zaintzea da gure zorra. Eskerrik asko partaide guztioi, eskerrik asko Taberna Ibiltariari; horrela erreza baita gure hizkuntza suspertzea.

Klik. Irudia betirako gordeta, orekan, ez orekan, arauak apurtzea dugu aukera. Kolorea uneari lotuta, irudia gomutetan, gorri, berde eta grisa, gaurko kaleetan. Kalearen zurrumurrua marrari dagokio eta gu une zehatz horretako partaide gisa betiko ametsa gara. Argazkiari begira itzuliko gara, hainbat bidetan helburu bakar bat, betirako iraungo duen ametsarena. Euskara geure bihotzetan argazkilari hoberena, berriz ikusiko dugu bere arima Bilboko eraikinetan, espaloietan, balkoietan, keinuetan… argazkia atera, egizu euskaraz! Argazkia atera, ametsa izan!

Eguzkia pertsianatik sartzeko indarrik ez, goizeko lehenengo zurrumurruan loak nire jabe, telefonoa joka kriston salto eman dut ohean. “Berandu egin zait”.
-Bai?
-Ez dago inor txokoan.
-Zelan ez dagoela inor txokoan? Itxoin apurtxo bat eta deituko zaitut bueltan.
Oraindik begiak itxita, berbalagun zerrendatik bat aukeratu eta deitu egin diot. Ez du inork erantzun. “Hau be, lotan gelditu da”. Beste zenbaki bat sakatu dut.
-Egun on. Gure sukaldaria txokora heldu da eta ez dago inor, joan ahal zara zabaltzera?
-Txokoa zabalik dago, gainera garbitzen duen andrea lanean dabil.
-Ba ,sukaldariak ez dagoela inor dio.
-Beno ba hurbilduko naiz, baina nik hemendik ez dut inor ikusten.
Berriro telefonoa.
-Txokoan nago eta sukaldaririk ez. Uste dut akats bat egon dela.
-Beno ba, ikusiko dut zer gertatu den.
Berriz sukaldariarekin.
-Non zaude?
-Txokoan…
-Nongoan?
-Zamudiokoan.
-Lezamako txokoan da-ta , erratu egin zara. Badakizu joaten?
-Ez.
Azalpen luze eta zehatza eman ostean.
-Ulertu didazu?
- Ez.
-Hartu egizu autoa, etor zaitez nire bila eta batera joango gara, ondo?
-Bai.
Gosaldu barik eta haizearen mugimenduak orraztuta, ziztu bizian irten naiz etxetik. Txokora heldu eta lehenengo pausoak eman ditugu, kafea esnatzeko eta jo ta ke lanera. Salda egin, okela prestatu, barazkiak zuritu eta, garrantzitsuena, apunteak hartu. Nekatuta, hamaiketakoari ekin diogu, txistorra eta txakolina, Lekeren txakolina, hain zuzen ere.

Ordurako lehenengo berbalagunak heldu dira, eta horien artean, sukalki maisua. Beraz, sukaldariaz aparte, maisua izan dugu.

Barazkiak lapikoan eta berbalagun guztiak txokoan, hamaiketakoaren bigarren txandari baimena eman diogu, txistorra, kroketak eta txakolin gehiago.

Bitartean, entsaladak prestatzen hasi gara, gildak eta mendrezka. Sukalki aurrera doa eta horrekin batera berbalagunen gosea. Mahaia atondu dugu, beheko sua piztu eta hirugarren hamaketakoari ekin diogu.

Okela sutan, usaina ezin hobe. Saldari bueltaka, ogia busti dugu. Lehenengo sukaldari nagusiak, gero laguntzaileak eta azkenik besteak. Baten bat haserretu egin da, horiek ez baitira moduak, baina gatz puntuaren froga ezinbestekoa da.

-Magoa ikustera joan zara?
-Bai.
-Eta magia egin du?
-Ez, ilusioz bete nau. Ilusio barik ez dago magia, ametsak posibleak direla sinistu behar da.
-Orduan bizitza magia da?

Izenburuak esaten duen bezala laster berbalagun talde bat soloan hasiko da lanean, eta ez edozein solotan, ez! Solo ekologikoa izango da eta!

Horretarako, Jose Antonio Lekuek hitzalditxo bat eman zigun horren gainean eta geuk galderaz josi genuen. Zein da sasoi hoberena Txorierriko itxaropen loreak landatzeko? Eta lurra? Zelan prestatzen da lurra, bitaminak behar ditu ala zizareei utziko diegu oxigenatzen? Eta tresnak? Zer beharko dugu gure lur zatitxoko fruitua jasotzeko? Eskuak, izerdia, gogoa eta aitzurra, hori izan zen erantzuna. Horra hor, txorierritar gaztedia jo eta ke, izerdia aurpegian aitzurra lepoan, oraingoz behingoz, ama lurra zaintzen eta horrekin batera euren burua.

Klase teoriko horren ostean, soloa falta zitzaigun, lurra ikusi, bizi eta izan. Zuhaitz fruitudunekin hasi ginen, sagarrondoak, madariondoak, kiwiak… denak batera, lagun, auzo berean elkarrekin bizitzen. Fruituak jasotzeko arbola pare batekin nahikoa da, zuhaitz bakar batek 50 kg fruta eman baitezake.

Ibilbidearekin jarraituz, negutegietan sartu ginen, txapel itzelezko lorategi ederrean, eguzkiaren bila hasten diren barazkien tenpluan. Bertakoak ez diren frutak eta barazkiak nekez hasten dira gure lurretan, eguraldia alde batera eta lurraren propietateak bestera, laguntza behar dute sendo hasteko eta ezetz asmatu zer den hoberena? Txapela. Euskaldunen ikurrak ere ortuan bere garrantzia dauka, landarea babesteko, landarea maitatzeko. Bizitzan berean bezala, aurrera jarraitzeko babesa behar da, momentu txarretan altxatzen zaituen pertsona bat alboan izatea eta landareekin gauza bera gertatzen da, eguzkiaren laztana, uraren lasaitasuna, amaren babesa… hori dena eta gehiago behar dute, eta ezin dutenean jaso, orduan geuk egingo dugu lana, geu izango gara natura.

Satsa eta konpostetatik ere buelta bat eman eta jakin izan genuen mila modutara prestatu ahal dela. Harrituta gelditu ginen natura beti emateko prest dagoelako; hain ona da natura non satsean ere perretxikoak hasten baitira, mongiak hain zuzen ere!

Amaitzeko gure lagunak, LekueK, bertoko produktuen hamaiketakoa eskaini zigun, Larrabetzuko txakolina, ardi gazta, intxaurrak eta ogia. Beraz, bihotza ilusioz eta burua jakinduriaz beteta, eta sabela goxo-goxo bueltatu ginen etxera.

Eskerrik asko Lekue!

Otsailaren 23an berbalagunok Anselmo Ginearen obra ikusi eta ezagutzera joan ginen Bilboko arte ederreko museora.

Anselmok txikitatik eduki zuen gustuko marrazketa, batez ere, irudian galdu eta marren bidez bere aurrean eraikita zegoena paper batean berak eraikitzea. Eskuz egindako argazkiak bai dira ederrak!

Ibilbide luzea gure lagunarena, Madrilen hasi, Italian eta Frantzian jarraitu, Euskal Herrira berriro itzultzeko. Bere obra ezagutu izan zituen lekuen influentziaz margotuta dago. Euskal Herriari buruzko margoek, nahiz eta oinarri historiko handirik ez eduki, gure antzinako paisaia zein zen jakiteko balio dute. Italian, berriz, bere lana hango ohitura eta iluntasunarekin nahasten du, eta emaitza ezin hobea lortu zuen, pertsonaiei bizitza ematea alegia. Frantzian, puntillismoaren modari jarraitu zion, baina puntuak baino marratxoak erabiliz. Gure margolaria trebea zenez oso, Frantziako korrontea lehen ikasitako teknikaz josi zuen; horrela, bere mozorro propioa lortu zuen, obrari nortasuna emanez.

Euskarak indarrez iraun du beti, tente, burua gora, zeruari begira. Gure oinarria beti izan da sendoa, euskaldunok gure hizkuntzaren zapalkuntzaren aurrean, sustraietatik eutsita harro mantendu dugulako geure burua. Haizerik bortitzena, eguzkirik kiskalgarriena, euri-zaparradarik sakonena, hori guztia, ongarria baino ez da izan guretzat; atzera begiratzean egindako bideari hasiera ezin ikusi! Horretan datza fruiturik goxoena, lan eta nekez lortzen dena. Hazia zaindu eta babesten denean, maitasunez eta ilusioz ureztatzen dugu garapena. Modu honetan, oinarria finkatzen da eta enborrak, hau da, gure hizkuntzak lorez beteko gaitu.

Inausketa beharrezkoa da zuhaitzen garapen osasuntsuarentzat. Artaziek garbiketa handia egiten badute, lehenengo urtean fruitu gutxi jasoko dugu, baina bigarrenean otarra beteko dugu. Fruitu handienak, politenak eta goxoenak gureak izango dira. Berbalagunen parte hartzen dutenak ere dira beharrezkoak gure kultura bizirik mantentzeko, gaurko lorea bihar fruitua izateko! Eskerrik asko Goiko inausketaren alde ona erakusteagatik, eskerrik asko Lekue kutsatu gabeko lurretan sinesteagatik, eskerrik asko Jose Angel Txorierriko aberastasunak hurbiltzeagatik, eskerrik asko berbalagun euskaldun zahar guztiei hazia zaintzeagatik, eskerrik asko hazi berrioi geure bihotza ilusioz betetzeagatik!